دندون درد بعد از چند ماه باز میاد سراغت ... دردی که همتا نداره ! ... میری پیش دکتر همیشگی که کلی از پس اندازهات باید بره تو جیبش ! ... یه عکس از دندونای درب و داغونت میاندازی ۸۵۰۰ تومان .. درد دندون یادت میره ! ... و بعد میشینه و دندونای مشکل دارتو بهت معرفی میکنه ... سمت راست بالا عصب کشی ، سمت چپ بالا عصب کشی ؛ سمت راست بالا دو تا پر کردن و پایین هم دو تا ! ... منتظر حرف آخر ... میشه ۳۰۰ هزار تومن ! ... مردمک چشمات گشاد میشن ! آقای دکتر می خنده میگه عیب نداره مهم دندوناته ... میگی اون که آره !... با خودت فکر میکنی پس این خمیر دندون خارجی ۱۹۰۰ تومنی برا این دندونا چیکار کرده ؟! ... میگی حقشونه همون خمیر دندون پ .... !! رو بزنی بهشون! به پس اندازات فکر میکنی که باید بی هیچ بروبرگردی از بانک درآری و بدی آقای محترم دندونپزشک ! ...

اما باز میگی خدا رو شکر که بیشتر نشد ! خدا  پدر آقای " پارتی " رو بیامرزه که حالا نخوای شرمنده بابا بشی ! و تا میتونی به همه اونایی که میشناسی و نمیشناسی و مسبب همه این مصیبتان ناسزا میگی ...و باز به فکر اونایی می افتی که هزار درد بدتر از پوسیدگی دندون تو دارن و ....

پ.ن : اینم تغییر سبک قلم !

پ.ن : هر شب دندوناتون رو با ارزون ترین خمیر دندون مسواک کنید تا دچار عوارض بعدی نشید !

پ.ن:  بهترین شغل = دندانپزشکی 

دوران واژه های سرد و سیاه در گورستان اندیشه ام و لرزش قلم در دستان ناتوانم ... تقلایی سخت برای رهایی از غمها ؛  بی فایده است،  اما

 ... درد دل میشویم با اشکهای بی پناه ...  مردمکهایم خسته از دیدن درد ... لبانم ترک خورده غم ... چنین آواره ام،  به جرم کدامین گناه ؟

بهار خزانیم را بنگر و باز هم به مهربانیت بناز !! چقدر جوهر داشت قلم نامهربانت هنگام نوشتن درد در تقدیر سیاهم ... باز هم بنویس من بنده ام و تو خدا  ...!

                                                در آخر ....  مرگ بر رها ترین حوا ... !!!  

صدایت کردم و میکنم ...

و باز  هم ...

جوابم در مشت بسته آدمکهای هزار رنگت است ...

پس خداییت ارزانی کیست ؟؟

 وقتی به جای خالی مامانی زهرا نگاه میکنم میبینم چقدر خوشبختم ... که تو هستی ... مامانی .. چه خوبه که هستی ... تو هر چی بگی خدای مهربونت رد نمیکنه ...بهش بگو که تا من هستم تو هم باشی ...  مامانی هیچ هدیه ای نیست تا بتونه جواب همه خوبیهات و بودنات باشه ...

 مامان گلم ...مامان خوبم  ... مامانی ... دوستت دارم ... انشالله که سالهای سال سلامت کنارمون باشی ...

 پ. ن: تولد حضرت فاطمه (س) و روز مادر و زن رو به همه شما دوستای خوبم تبریک میگم ...

پ.ن: از همه دوستان نازنینم میخوام برای بهبودی و شفای مامان عزیز یکی از دوستای خوبمون دعا کنید ...

دستانت چقدر نامهربانند با من .... 

***

    کاش قلم را سخاوتمندانه تر میگرداندی ...

     یا بهتر اینکه ، چشمی نمیکشیدی و دلی !! 

***

        کاش صبر آدمکها نیز چون صبر خدایشان بود ...

      کاش ...کاش ... کاش ...

قربانی نمیدانم چه ... قربانی سرنوشتی تلخ ... قربانی اشتباهی کوچک !!. قربانی تاراج خوشبختی ....!!. به چه نمیدانم !! ...امیدوار به خاموشی لبهایم نباش ... آرامشم را به امید مگیر ... اینها لحظه های ندانستن هستن ..منتظر دانستنم باش...

ای عشق ... با توام ... لحظه قربانی شدنت هر دقیقه نزدیک و نزدیک تر میشود ... فکر چاره باش ! همه سالهای جنگیدن من پایانش جز این نبود و نیست که تو باید به قربانگاه بروی ... تو قربانی نفرت میشوی ... نفرتی سیاه که با تولد تو سخت ریشه دوانید ...

اشک ؟؟ ندارم !! ... هر آنچه که آب دیده بود و میشد فشاند در غم تو فرونشاندم تا شاید تو را بی اشک داشته باشم اما ... دگر گلویم تاب فریاد کشیدن ندارد ... دیگر صفحه سپیدی برای شعر نوشتن از تو ندارم ...دگر از من انتظاری نداشته باش ! ...

کاش روز اول آنقدر فریبنده زندگی آرامم را طوفانی نمیکردی ... کاش از دور مثل رویایی شیرین ته دلم را چنگ نمیزدی ... ظهر گرم بهاری ام را همیشه به یاد داشته باش که چه سرزده آمدی تا سرنوشتی نو شوی ... شاید شوم ... شاید زهر ... شاید هم شیرین ...

چاره ای نماند از بد روزگار ... شاید هم مانده باشد فقط خدایت میداند و بس ... بگذار تا سکوت لبانم به اشک بنشیند تا بگویم چه خواهی شد ... کی وقت به قربانگاه رفتنت است ... وقت مرگت ... شاید سالروز تولدت ... همان روز بهاری گرم ... نمیدانم ... شاید ...   

 میگویم شاید خدایم نامهربان است ! ... چشم در چشمانش می دوزم تا شاید این تلخی ها را توجیهی باشد ...اما .. تنها جوابم خاموشی است ... تنها دست مهربانش را حس میکنم که دل خسته ام را نوازش میکند تا باز هم بروم ... باز ...

تو میگویی خدایمان بزرگ است و من این روزها ناباورانه چشم در چشمانت می دوزم تا شاید صدق گفته ات را دریابم ... لبخند تلخم اخم چشمانت را به همراه می آورد ... فقط لبانم باز می شوند تا بگویم .. خیلی خسته ام ... و چشمانت به اشک می نشینند و باز خدایم را صدا میکنم تا بزرگی اش را اینبار بزرگتر به رخ چشمان کورم بکشاند ... باز هم صبر و صبر و انتظار ...

می چرخم و می چرخد این کره گرد تا روزها را هر چه زودتر به یغما ببرد ...

پهن کن فرش قرمز را .. فرش دستباف مادر را ..

آرزومند سر گذاشتن بر قطعه ای از زمین خدایم که مال ما باشد ...

دستهای زبرم چه لطیفند !! همه پیاله هایت را بیاور تا آب بکشم !

دستمزدم چه شد ؟؟ ! گونه های تبدارم پرند از تمنای وصال لبانت ...

مهمل می بافم ؟؟ !! یادت رفت تا چیزی بگذاری و من بخورم و گرسنه نمانم ! ...

خواب ... خواب می خواهم تا شب آرامم ، آرام بخوابد ... و من در رویای شیرینم ..

شاید فردا که بروی برایم سوغاتی های خوب بیاوری از همیشه بهتر ...

کاش کره گرد این چند روز تندتر و تندتر بچرخد ... تندتر ... تندتر ... 

یک سیب زمینی او میگذارد و یک رویا من ! ... زنبیل او پر میشود ازسیب زمینی های همه کاره و بقچه من پر از رویاهای نیمه کاره ...

همپای یک کیلو شدن سیب زمینی های زن؛ رویاهای من نیز یک بقچه میشود ... زنبیل زن سنگین  و بقچه من سبک ... دل او شاد از فکر خورشت امروز و دل من داغدار بی رویایی فردا ...

زن با گامهای تند به سوی خانه اش روانه است و من آرام و بی فکر گذشت زمان به سوی ................

 راستی مقصد من کجاست ؟! ... این بقچه را باید به کجا برسانم ؟... جایی که باید رویاهای نیمه کاره را به خواب همیشگی فرستاد کجاست؟؟ ... یا شاید جای زنده به گور کردنشان ...

پ.ن: هنوز کورسوی امیدی هست ... خدا هست ...

با " رها " شدن هم هنوزم در بندی ...

دل مهربانت امشب مهمان خانه ای پاک ... اسم مرا میبری تا مرا هم مهمان آن خانه سبز کنی ... دعا و دعا برای خوشبختی من ... از تو تا بقیه چقدر فاصله هست ... به اندازه دوری بهشت از جهنم... شاید بیشتر... همه مهربانیت را بی ادعا و انتها هدیه میکنی تا همه باورهایم شکسته نشود  و دل ساده ام از همه دلگیر  نباشد  ... و باز من میشوم و مهربانی خدایم ...

بعد از من و او ... تو !... حس بیشتر خواستن و کمتر داشتنت ... خبر از دل من نداری ... آرام آرام ... شاید امیدوارتر از همیشه ... همه آدمها مال زندگی خوش خودشان ... بگذار ما باشیم و تلخی روزگارمان ... برای هر دردی درمانی هست ... برای ما هم ... خدا مهربان تر از آنست که سهم من و تو را همه تلخی تقدیر کرده باشد ... 

ساعت دوازده نهار آماده است تا من پررو نهار نخورده نرم سرکار ! ... میگی اگه می خوای بخوری بیا بخور .. اینجا نشسته بودم و نگات میکردم از صبح تا حالا .. میگم چه حوصله ای داری !. هر روز تکرار هر روز ... از صبح تا ظهر آشپرخونه بعد از ظهر آشپزخونه و بعدشم یه جای دیگه خونه ... تو مگه زندگی نداری زن ؟! وقت می کنی به خودت فکر کنی ؟ وقت می کنی یه چند دقیقه رو به آینه واستی و موهاتو شونه کنی؟ ... چند ساله همه دلخوشیت همین آشپرخونه است؟ اینم شبیه میز ریاست توئه ! اگه تونستی دل ازش بکنی ! ... الانم تند تند سالاد درست می کنی ! ...یادت میاد پسرت نوشابه دوست داره میگی برم تا سر خیابون و بیام ! ... کلافه میشم از این همه سر خیابون رفتنت .. 

 بعد همه نهار می خورن .. سفره انداختن و برداشتنش با تو ... ظرف شستنش با تو .. چایی دم کردن با تو ... لباس پهن کردن با تو ...مثل یه روبات ... تا حالا وقت کردی که فکر کنی این همه زندگیه ؟ ... میگم فردا منم مثل تو میشم ! منم همه زندگیم میشه آشپرخونه و رضایت چند تا آدمی که شاید نصف مصیبتات رو نمی بینن ؟.. و چقدر هم تو راضی هستی !.. شکایتی هم اگه بکنی از من بیخیاله ! ... یعنی من می تونم مثل تو باشم ؟! .. بسازم و بشورم و بپزم و خوشحال باشم ؟! ...  بعید می دونم اینو هم همیشه میگی !!

 راستی مامان تو از زندگی چی فهمیدی؟؟؟ چقدر از اون عشق چند ساله به بابایی یادته ؟ شاید اونو هم تو هیاهوی آشپرخونه ات گم کردی ؟! ... کاش می دونستم چقدر از این زندگی و این آشپرخونه همیشگی راضی هستی ! بابا میاد خونه و تو مثل همیشه کنارش... و در خدمتش ... خوبه که خستگی ات رو به روی هیچکی نمیاری ! ... زندگی خوبیه ادامه بده مامانی ... ادامه بده ....